پرندگان در سرمای زمستان چه می‌کنند؟

پرندگان برای ادامه‌ی حیات در اقلیم‌های سرد از مجموعه‌ای هماهنگ از سازگاری‌های جسمی و رفتاری بهره می‌گیرند که امکان حفظ گرما و مدیریت انرژی را برای آن‌ها فراهم می‌کند. 

 

این توانایی‌ها حاصل تعامل ویژگی‌های فیزیولوژیک، ساختار بدنی و الگوهای رفتاری است و به پرندگان اجازه می‌دهد خود را با شرایط متغیر و گاه بسیار سخت زمستانی سازگار کنند.  در نتیجه، با وجود دمای پایین محیط و چالش‌های ناشی از سرما، آن‌ها می‌توانند بقاء خود را در این زیست‌بوم‌ها تضمین کنند. 

پرندگان نرخ متابولیسم بسیار بالاتری دارند و برای گرم ماندن، انرژی بیشتری نسبت به انسان مصرف می‌کنند. چرخ‌ریسوهای سرسیاه کمتر از نیم اونس وزن دارند، اما می‌توانند دمای بدن خود را در حدود ۱۰۰ درجه‌ی فارنهایت حفظ کنند، حتی زمانی که دمای هوا صفر درجه است! آن‌ها این کار را با داشتن عایق‌بندی عالی، فعالیت بدنی زیاد و به‌خاطر سپردن محل ذخیره‌ی غذای خود انجام می‌دهند. تأمین مداوم غذا حیاتی است، زیرا چرخ‌ریسوهای سرسیاه هر روز بیش از ۳۵ درصد وزن بدن خود غذا می‌خورند. در مقایسه با بسیاری از پرندگان دیگر، آن‌ها هیپوکامپ بزرگ‌تری دارند، بخشی از مغز که مسئول حافظه‌ی فضایی است. در پاییز، این بخش از مغز آن‌ها حتی بزرگ‌تر هم می‌شود. 

تمام پرندگان ساکن مناطق سرد، در اواخر تابستان و پاییز برای آمادگی در برابر زمستان طولانی و سرد، وزن بدن خود را افزایش می‌دهند؛ بااین‌حال، «پرها» هم نقش مهمی ایفا می‌کنند. همه‌ی پرندگان با به‌دام انداختن لایه‌هایی از هوا در اطراف بدنشان گرم می‌مانند. راز حفظ این لایه‌های هوا در داشتن پرهای تمیز، خشک و انعطاف‌پذیر است. فرایند تمیز کردن پرها که «پرآرایی» نامیده می‌شود، بسته به گونه‌ی پرنده متفاوت است. اگرچه همه‌ی پرندگان از غده‌ای نزدیک پایه‌ی دم خود روغن ویژه‌ای ترشح می‌کنند، برخی از پرندگان مقاوم به سرما از این روغن برای ضدآب‌کردن پرهایشان استفاده می‌کنند. پرندگان دیگری مانند مرغ ماهیخوار، حواصیل و کبوتر سوگوار پرهای خاصی می‌رویانند که به پودر تبدیل می‌شود و از آن برای ضدآب‌کردن پرها بهره می‌برند. صرف‌نظر از روش ضدآب‌سازی، پرآرایی به پرندگان کمک می‌کند لایه‌ی بیرونیِ مقاوم در برابر آب و لایه‌ی درونیِ گرم و محافظ را حفظ کنند. 

مشابه انسان‌هایی که برای گرم شدن به هم نزدیک می‌شوند، پرندگان کوچک مانند پرستوهای درختی در بوته‌ها، پیچک‌ها و درختان همیشه‌سبز گرد هم می‌آیند تا گرمای بدن‌شان  را با هم به اشتراک بگذارند. آن‌ها می‌توانند برای صرفه‌جویی در انرژی، نرخ متابولیسم خود را هم کاهش دهند. پرندگان لانه‌ساز در حفره مانند بلبل کوهی، چرخ‌ریسوک و دارکوب نرم‌پر از حفره‌های درختان و جعبه‌های لانه برای گرم ماندن استفاده می‌کنند. این حفره‌ها و جعبه‌ها هم در برابر شرایط جوی محافظت ایجاد می‌کنند و هم به پنهان شدن پرندگان از شکارچیان کمک می‌کنند. پرندگان بزرگ‌تر مانند کلاغ‌های آمریکایی و کاکایی‌های نوک‌حلقه‌ای هم برای گرم ماندن گرد هم می‌آیند.

 

منبع: فرادید