تاریخ:
سخنگوی دولت: من به میناب رفتم و کربلای ایران را به چشم دیدم 
درس بیست و سوم
شگردهای ویتنامی ها در جنگ با آمریکا / روش جالب برای نجات از بمباران (+عکس)
چرا مجهزترین ارتش جهان در برابر تله های بدوی ویتنام شکست خورد؟ در این مقاله، 5 شگرد مخفی ویت کنگ ها، از شهرهای زیرزمینی تا جنگ روانی که باعث عقب نشینی تاریخی آمریکا شد را کالبدشکافی کرده ایم.
عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در تاریخ جنگ های قرن بیستم، کمتر واقعه ای به اندازه جنگ ویتنام تضاد میان «فناوری» و «اراده» را به تصویر می کشد. تصور کنید لشکری از پیشرفته ترین جنگنده های فانتوم، بمب افکن های غول پیکر بی-52 و تانک های سنگین در برابر مردمی قرار گرفتند که نه نیروی هوایی منسجمی داشتند و نه بودجه نظامی میلیاردی؛ اما چیزی داشتند که در هیچ رادار آمریکایی ثبت نمی شد: شناخت عمیق از هندسه زمین و روان شناسی بقا.
استراتژی «محو شدن» در قلب زمین
شاید ملموس ترین نماد نبوغ ویتنامی ها (ویت کنگ ها و ارتش شمال)، نه در روی زمین، بلکه در اعماق آن نهفته بود. شبکه تونل های «کو چی» (Cu Chi) صرفا یک پناهگاه نبود؛ یک شهر نظامی زیرزمینی بود که تمام منطق جنگی غرب را به چالش می کشید. این تونل ها به قدری باریک طراحی شده بودند که سربازان تنومند آمریکایی عملا امکان ورود به آن ها را نداشتند. ویتنامی ها با حفر لایه های متقاطع، سیستم تهویه ای ابداع کردند که دود آشپزخانه ها را کیلومترها دورتر از محل اصلی خارج می کرد تا محل استقرارشان لو نرفته و هدف بمباران قرار نگیرند. این یعنی دشمنی که همه جا حضور داشت اما هیچ کجا دیده نمی شد.
تونل های ویتنام، فراتر از یک مخفیگاه ساده، یک سیستم دفاعی غیرفعال پیشرفته بودند.
لایه بندی دفاعی: تونل ها در چندین سطح حفر می شدند. سطح اول برای نبرد، سطح دوم برای انبار و درمان، و سطح سوم برای پناه گرفتن در برابر بمب های سنگین.
دریچه های تله گذاری شده: ورودی ها به گونه ای طراحی شده بودند که در صورت ورود سرباز آمریکایی، با پرتاب نارنجک یا استفاده از تله های گازی، فرد مهاجم در همان دهانه ورودی از پا درمی آمد.
سیستم تهویه استراتژیک: خروجی های هوا به صورت لانه های موریانه یا در میان ریشه های درختان استتار می شدند تا سگ های ردیاب آمریکایی نتوانند بوی انسان را حس کنند.
وقتی طبیعت، سلاح می شود
در حالی که مهندسان در پنتاگون مشغول طراحی حسگرهای حرارتی بودند، ویتنامی ها با ساده ترین ابزارهای طبیعی، مرگبارترین تله ها را می ساختند. تله های «پانجی» (Punji) یا گودال های نیزه دار، بیش از آنکه برای کشتن باشند، برای ایجاد فلج لجستیکی طراحی شده بودند. منطق آن ها ساده و بی رحمانه بود: یک سرباز کشته شده در میدان می ماند، اما یک سرباز زخمی، سه نفر دیگر را درگیر می کند و روحیه کل واحد را با صدای ناله هایش نابود می کند. آن ها حتی از مارهای سمی و زنبورهای وحشی جنگل به عنوان بخشی از سازمان رزم خود استفاده می کردند؛ نوعی از جنگ بیولوژیک که کاملا بومی و بی هزینه بود.
استراتژیست های ویتنامی به جای تلاش برای کشتن، بر «از کار انداختن» تمرکز داشتند.
تله های گرانشی: استفاده از وزنه های آویزان با میخ های فولادی که با کشیدن یک نخ رها می شدند.
اقتصاد جنگی: هزینه ساخت یک تله «پانجی» تقریبا صفر بود، اما هزینه تخلیه پزشکی و درمان یک سرباز آمریکایی برای دولت ایالات متحده هزاران دلار برآورد می شد.
تاثیر روانی: قدم گذاشتن روی زمین در جنگل های ویتنام برای سربازان آمریکایی به یک کابوس تبدیل شده بود، چرا که هر قدم می توانست به معنای معلولیتی دردناک باشد.
نبرد تن به تن برای خنثی سازی بمب افکن ها
ژنرال «وو نگوین جیاپ» (Vo Nguyen Giap)، استراتژیست ارشد و وزیر دفاع ویتنام شمالی، جمله معروفی داشت که اساس موفقیت او شد: «به کمربند دشمن بچسبید». او می دانست که نقطه قوت آمریکا در آسمان است. از این رو، نیروهایش را آموزش داد تا در نزدیک ترین فاصله ممکن (گاهی کمتر از 30 متر) با نیروهای پیاده آمریکا درگیر شوند. در چنین فاصله ای، خلبانان آمریکایی جرات ریختن بمب یا استفاده از ناپالم را نداشتند، چون به همان اندازه که دشمن را می زدند، نیروهای خودی را هم نابود می کردند. ویتنامی ها با این تاکتیک، عملا برتری هوایی آمریکا را گروگان گرفتند.
آمریکایی ها در شب به تجهیزات فروسرخ اولیه متکی بودند، اما ویتنامی ها از «تاریکی» به عنوان پوشش اصلی استفاده می کردند.
حملات ضربتی: نیروهای ویتنامی از اصل غافلگیری استفاده کرده و در کمتر از 15 دقیقه عملیات را تمام کرده و عقب نشینی می کردند؛ یعنی زمانی کمتر از مدتی که جنگنده های آمریکایی برای رسیدن به منطقه نیاز داشتند.
خنثی سازی برتری هوایی: با اجرای تاکتیک «چسبیدن به دشمن»، آن ها عملا نیروی هوایی آمریکا را که قدرتمندترین ابزار جنگی شان بود، به یک ابزار بی مصرف تبدیل کردند.
شاهرگی که هرگز قطع نشد: مسیر هوشی مین
بسیاری تصور می کنند مسیر هوشی مین یک جاده ترانزیتی بود، اما در واقع این مسیر یک «هزارتوی نامرئی» در دل جنگل بود. وقتی آمریکا با بمباران های سنگین یک بخش را تخریب می کرد، هزاران زن و مرد روستایی با بیل و کلنگ، در عرض چند ساعت مسیر جایگزینی را باز می کردند. جابجایی تدارکات با دوچرخه های ساده و حمل دستی بار، باعث می شد که هیچ ماهواره یا هواپیمای جاسوسی نتواند حجم عظیم تدارکات را شناسایی کند. این یک لجستیک «مورچه ای» بود که در برابر یک ماشین جنگی «فیل آسا» قد علم کرد.
در حالی که ژنرال های پنتاگون معتقد بودند با قطع خطوط مواصلاتی، ارتش شمال از گرسنگی تسلیم خواهد شد، ویتنامی ها بزرگترین شاهکار لجستیکی قرن بیستم را رقم زدند.
مهندسی پنهان: مسیر هوشی مین یک جاده نبود، بلکه شبکه ای به طول 16 هزار کیلومتر شامل مسیرهای پیاده رو، جاده های کامیون رو و تونل ها بود.
فناوری بومی: آن ها از دوچرخه های تقویت شده ای استفاده می کردند که قادر بود تا 250 کیلوگرم بار را در مسیرهای صعب العبور حمل کند.
بازسازی بلادرنگ: هزاران واحد داوطلب در طول مسیر مستقر بودند که بلافاصله پس از بمباران های آمریکا، چاله های ایجاد شده را پر کرده و مسیر را برای عبور شبانه تدارکات آماده می کردند.
پیروزی در خیابان های واشینگتن، نه جنگل های سایگون
شاید بزرگترین شگرد ویتنامی ها، درک درست از «آستانه تحمل» دشمن بود. «حمله عید تت» (Tet Offensive) اگرچه از نظر نظامی تلفات سنگینی برای شمال داشت، اما هدف اصلی اش تسخیر شهرها نبود؛ هدفش تسخیر قاب تلویزیون های مردم آمریکا بود. وقتی مردم در خانه هایشان دیدند که چریک های ویتنامی حتی به سفارت آمریکا در سایگون نفوذ کرده اند، افسانه شکست ناپذیری ارتش شان فرو ریخت.
این عملیات که در سال 1968 و هم زمان با عید سال نو ویتنامی (تت) آغاز شد، بزرگترین قمار نظامی شمال علیه جنوب و آمریکا بود. طی این عملیات، نیروهای ویت کنگ به بیش از 100 شهر و مرکز نظامی حمله کردند. اگرچه آن ها از نظر نظامی تلفات سنگینی دادند و نتوانستند مناطق را حفظ کنند، اما پیروزی استراتژیک عجیبی به دست آوردند؛ چرا که تصاویر نبرد در خیابان های سایگون و نفوذ چریک ها به محوطه سفارت آمریکا، به مردم ایالات متحده ثابت کرد که برخلاف وعده های دولت شان، جنگ نه تنها رو به پایان نیست، بلکه آمریکا در بن بستی عمیق گرفتار شده است.
ویتنام به جهان ثابت کرد که در نبردهای نامتقارن، پیروز کسی نیست که سلاح بهتری دارد، بلکه کسی است که می تواند «زمان» را مدیریت کند و «هزینه پیروزی» را برای حریف به قدری بالا ببرد که عقب نشینی، تنها گزینه عاقلانه باقی بماند. شگردهای آن ها نه در آزمایشگاه های نظامی، بلکه در بطن فرهنگ بقا و شناخت دقیق از نقاط ضعف روحیه انسانی شکل گرفته بود.
لینک کوتاه: کپی لینک
هشدار چین به آمریکا نسبت به انسداد تنگه هرمز سخنگوی سپاه: در صورت تداوم جنگ، از ظرفیتهای فراتر از تصور دشمن رونمایی میکنیم رایزنی تلفنی وزرای خارجه ایران و قطر درباره تحولات منطقه واکنش بقائی به تهدید ترامپ: محاصره دریایی ایران خودزنی است واکنش نخستوزیر اسپانیا به توهین ترامپ به پاپ: هر که باد بکارد، طوفان درو خواهد کرد اجازه آیتالله سبحانی برای صرف مظالم در بازسازی منازل آسیب دیده دستگیری تعدادی کارمند در پی ارتباط با شبکههای معاند در لرستان ترامپ تصویر عیسی گونه خود را حذف کرد دستمزد ۱۴۰۵ جامعه کارگری چهارشنبه این هفته ابلاغ میشود صالحی: سرنوشت ترامپ، پایان راه فرعونهاست واریز یارانه نقدی فروردین ۱۴۰۵؛ دهکهای اول تا سوم آماده برداشت جعفر عطار، پیشکسوت ماندگار صنعت هتلداری کشور درگذشت کلینتون: ترامپ کاملاً دیوانه شده است ادعای سنتکام: محاصره دریایی کل خط ساحلی ایران را دربرمیگیرد پاسخ رهبر انقلاب به پیام تسلیت حجتالاسلام حامد کاشانی